( 69 ) [Pars I. 1786.] 



OBSERVATIONES ZOOLOGICAE. 

 DE ALAUDIS NOSTRATIBUS. 



A, 



.ves, ad Alaudae genus referendae, dignoscuntur imprimis ex ungue digiti postici multo lon- 

 giore, ac in aliis canoris Avibus, quibus rostrum est tenue, subulatum, rectum. Alau- 

 darum species octo recenset Linnaeus, quibus pensylvanicam addidit Edwardus, matigo- 

 licam 111. Pallas, duasque alias Cl. Sonnerat; attamen nuper celeberr. Brissonius 

 Alaudam magnam Catesbey ab hoc genere separandam, et Merulis suis adiungendam 

 esse duxit. At maior adhuc difficultas in determinandis harum Avium speciebus occur- 

 rit. Aldrovandus suas Alaudas ita describit, ut ne quidem oculatus Willughbey di- 

 vinare potuerit quales species sub nominibus Stopparolae, Grisoliae, et Spipolae indi- 

 care voluerit. Sed nec illa quae ex Bellonio et Aldrovando hac desuper exscripsit 

 Ionstonus, lucem aliquam in his tenebris affundunt. Egregius quoque Brissonius con- 

 stantes illos, seu nullo anni tempore, nullaque aetate mutabiles charadteres in his Avi- 

 bus non invenit. An praestantiores vidit 111. Linnaeus ? Sed quaenam est eius Alauda 

 Spipoletta ? quaenam trivialis ? An caeterae quoque species ex datis chara&eribus facile 

 dignoscuntur ? Ego sane, ut ingenue fatear, de certitudine hac nondum persuasus 

 sum, ut coaclus ideo fuerim defmitiones specificas harum Avium certiores quaerere, ut 

 facilius adgnoscantur. 



ALAUDA (arvensis) griseo-fuscoque varia; peclore, abdomine, femoribusque albidis ; reclricibus 

 duabus mediis interiore latere rufescentibus. Haec copiosior et frequentior occurrit, 

 cuius sexus alter dum verno tempore spirali fere duclu sese in aera eousque etiam attol- 

 lit, ut oculorum aciem effugiat, ideo a Kleinio caelipeta fuit appellata. Nulla alia 

 diutius et suavius cantillat, nulla magis gregaria, nullaque alia maiori copia in retia 

 compellitur. Prima haec veris adventum adeo praecoci cantu praenuntiat, ut aliquas 

 salten non advenas diceres, sed a brumali lethargo tunc temporis expergefactas. Aves 

 istae in cohortes adunatae migrant Octobri M., eaedemque verno tempore cum sociis 

 apud nos denuo circumvolant, antequam seiunctae nuptias instituant. 



In hac specie latus exterius rectricum duarum extimarum totum est album, eiusque bonam ico- 

 nem dedit Mayer Animal. I. Tab. XCVII. 



ALAUD A ( pratensis ) linea superciliari albida, suboculari fusca. 



Statura et rostrum prioris. Alba sunt pectus, et infra medium abdomen et crysus ; fusco- 

 ferrugineoque variegata sunt collum, pectoris regio superior, dorsum, alarumque ba- 

 ses. Unguis posticus digito proprio subaequalis est. 

 Gregaria non est. Ruri degit circa rusticas casas. Hybernat, et prata frequentat, imprimis 

 revoluta. Synonyma Bellonii, et Aldrovandi, ad hanc speciem a Linnaeo ci- 

 tata, pertinet ad Alaudam brumalem, cum omnium minimam, et flavescentem esse 

 dixerit 

 Varietatem albam habet ornithologia florentina Tab. 373. 



ALAUDA ( Turdina ) gula et peclore fiavescentibus, fusco-maculatis ; ungue postico breviore, 

 arcuato. 



Minor 



[ 1 ] 



