HISTORIA VENTORUM. 39 



41. Sol principurn for tun am subit ; quibuscum 

 ita ssepe agitur, ut praesides in provinciis remotis 

 magis obnoxios habeant subditos, et quibus obsequia 

 praestentur magis, quam principi ipsi. Certe venti, 

 qui potestatem et originem habent a sole, aeque aut 

 plus gubernant temperaturas regionum et affectus 

 aeris, quam ipse sol, in tantum ut Peruvia (quae 

 propter propinquitatem oceani, vastitatem arnnium, 

 et altissimos et maximos montes nivales, maximam 

 habet copiam ventorum et aurarum spirantium) cum 

 Europa de temperamento et dementia aeris certet. 



42. Nil mirum si ventorum tantus sit impetus, 

 quantus invenitur, quandoquidem venti vehementes 

 sint tanquam inundationes, atque torrentes et fluctus 

 magni aeris. Neque tamen, si attentius advertas, 

 magnum quiddam est eorum potentia. Possunt 

 dejicere arbores, quae cacuminum onere, tanquam 

 velis expansis, iisdem commoditatem praebent, et se 

 ipsae onerant ; possunt etiam aedificia inh rmiora ; 

 sed structuras solidiores, nisi fiant cum terrae mo- 

 tibus, non subvertunt. Nives quandoque tanquam 

 integras dejiciunt ex montibus, ut planitiem sub- 

 jacentem fere sepeliant, quod accidit Solymanno in 

 campis Sultaniae ; etiam magnas quandoque immit- 

 tunt inundationes aquarum. 



43. Amnes quandoque tanquam in sicco ponunt 

 venti, et fundos ipsorum discooperiunt. Si enim, 

 post magnam siccitatem, ventus robustus in conse- 

 cutione fili aquae, pluribus diebus spirarit, ita ut 

 aquas amnis, tanquam everrendo, devexerit in mare, 



