54 HISTORIA VENTORUM. 



15. Solis calor exiguus non excitat vapores, 

 itaque nee ventum. 



16. Solis calor medius excitat vapores, nee tamen 

 eos continue dissipat. Itaque si magna fuerit ipso- 

 rum eopia, coeunt in pluviam, aut simplicem, aut 

 cum vento conjunctam; si minor, vertuntur in ven 

 tum simplicem. 



17. Solis calor in incremento inclinat magis ad 

 generatioriem ventorum ; in decremento, pluviarum. 



18. Solis calor intensus et continuatus attenuat 

 et dissipat vapores, eosque sublimat, atque interim 

 aeri aequaliter immiscet et incorporat ; unde aer 

 quietus fit et serenus. 



19. Calor solis magis ajqualis et continuus, 

 minus aptus ad generation em ventorum ; magis in- 

 aequalis et alternans, magis aptus. Itaque in navi- 

 gatione ad Russiam minus afflictantur ventis, quam 

 in mari Britannico, propter longos dies ; at in Pe- 

 ruvia sub sequinoctio crebri venti, ob magnam in- 

 aBqualitatem caloris, alternantem noctu et interdiu. 



20. In vaporibus et copia spectatur et qualitas : 

 copia parva gignit auras lenes ; media ventos forti- 

 ores ; magna aggravat aerem, et gignit pluvias, vel 

 tranquillas, vel cum ventis. 



21. Vapores ex mari, et amnibus, et paludibus 

 inundatis, longe majorem copiam gignunt ventorum, 

 quam halitus terrestres : attamen, qui a terra et 

 locis minus humidis gignuntur venti, sunt magis 

 obstinati et diutius durant, et sunt illi fere qui de- 

 jiciuntur ex alto ; ut opinio veterum in hac parte 

 non fuerit omnino inutilis, nisi quod placuit illis, 



