HISTORIA VENTOHUM. 61 



ut in iis qui dejiciuntur ex alto, aut efflant e terra, 

 Excitatio Motus est manifesta : alter! sub initiis suis 

 descendant, alter! ascendunt, et postea ex resistentia 

 aeris fiunt voluminosi, maxime secundum angulos 

 violently suae. At de illis, qui conflantur ubique in 

 aere inferiore (qui sunt omnium ventorum frequen- 

 tissimi) obscurior videtur inquisitio ; cum tamen res 

 sit vulgaris, ut in commentatione sub Articulo Octavo 

 declaravimus. 



2. Etiam liujus rei imaginem reperimus in ilia 

 turri occlusa, de qua paulo ante : tribus enim modis 

 illud experimentum variavimus. Primus erat, is de 

 quo supra diximus, foculus ex prunis ante ignitis et 

 claris. Secundus erat lebes aquae ferventis, remoto 

 illo foculo, atque turn erat motus crucis plumeag 

 magis hebes et piger, quam ex foculo prunarum, 

 haerente in aere rore vaporis aquei, nee dissipate in 

 materiam venti propter imbecillitatem caloris. At 

 tertius erat ex utrisque simul, foculo et lebete ; turn 

 vero longe maxima erat crucis plumae agitatio, adeo 

 ut quandoque illam in sursum verteret, instar pusilli 

 turbinis ; aqua scilicet praebente copiam vaporis, et 

 foculo, qui astabat, eum dissipante. 



3. Itaque Excitationis Motus in ventis causa est 

 prascipua superoneratio aeris, ex nova accessione 

 aeris facti ex vapor ibus. 



Jam de Directione Motus videndum, et de Verti- 

 citate, quae est directionis mutatio. 



4. Directionem Motus Progressivi ventorum re- 

 gunt fomites sui, qui sunt similes fontibus amnium ; 

 loca scilicet, ubi magna reperitur copia vaporum, ibi 



