62 HISTORIA VENTORUM. 



enim est patria venti. Postquam autem invenerint 

 currentem, ubi aer minime resistit (sicut aqua in- 

 venit declivitatem), turn quicquid inveniunt similis 

 materise in via, in consortium recipiunt, et suo cur- 

 renti miscent ; quemadmodum faciunt et amnes. 

 Itaque venti spirant semper a parte fomitum suorum. 

 5- Ubi non sunt fomites insignes in aliquo loco 

 certo, vagantur admodum venti, et facile currentem 

 suum mutant, ut in medio mari, et campestribus 

 terras latis. 



6. Ubi magni sunt fomites ventorum in uno loco, 

 sed in locis progressus sui parvaa accessiones, ibi 

 venti fortiter flant sub initiis, et paulatim flacces- 

 cunt ; ubi contra fomites magis continui, leniores 

 sunt sub initiis, et postea augentur. 



7. Sunt fomites mobiles ventorum, scilicet in 

 nubibus ; qui sa3pe a ventis in alto spirantibus trans- 

 portantur in loca procul distantia a fomitibus vapo- 

 rum, ex quibus generatae sunt illae nubes : turn vero 

 incipit esse fomes venti ex parte, ubi nubes incipiunt 

 solvi in ventum. 



8. At Verticitas ventorum non fit eo, quod ventus 

 prius flans se transferat ; sed quod ille aut occiderit, 

 aut ab altero vento in ordinem redactus sit. Atque 

 totum hoc negotium pendet ex variis collocationibus 

 fomitum ventorum, et varietate temporum, quando 

 vapores, ex hujusmodi fomitibus manantes, solvuntur. 



9. Si fuerint fomites ventorum a partibus contra- 

 riis, veluti alter fomes ab Austro, alter a Borea, 

 prasvalebit scilicet ventus fortior, neque erunt venti 

 contrarii, sed ventus fortior continue spirabit : ita 



