HISTORIA VENTORUM. 65 



neque ipsa ilia Undulatio ventorum aliquid aequali- 

 tatis habet in se ; nam, instar pulsas manus, aliquando 

 mtercurrit, aliquando intermittit. 



Undulatio aeris in eo differt ab undulatione 

 aquarum, quod in aquis, postquam fluctus sublati 

 fuerint in altum, sponte rursus decidant ad planum : 

 ex quo fit, ut (quicquid dicant poetse exaggerando 

 tempestates, quod undas attollantur in coelum, et 

 descendent in Tartarum) tamen descensus undarum 

 non multum praacipitetur ultra planum et superfi- 

 ciem aquarum. At in Undulatione aeris, ubi deest 

 motus gravitatis, deprimitur et attollitur aer fere ex 

 aequo. 



De Undulatione hactenus: jam de Motu Con- 

 flictus inquirendum est. 



19. De Conflictu ventorum et compositis curren- 

 tibus jam partim inquistium est. Plane constat ubi- 

 quetarios esse ventos, praesertim leniores : id quod 

 manifestum etiam ex hoc, quod pauci sunt dies aut 

 horae, in quibus non spirent aurae aliquae lenes in 

 locis liberis, idque satis inconstanter et varie. Nam 

 venti, qui non proveniunt ex fomitibus majoribus, 

 vagabundi sunt et volubiles, altero cum altero quasi 

 ludente, modo impellente, modo fugiente. 



20. Visum est nonnunquam in mari advenisse 

 duos ventos simul ex contrariis partibus, id quod ex 

 perturbatione superficiei aquae ab utraque parte, 

 atque tranquillitate aquas in medio inter eos, facile, 

 erat conspicere : postquam autem concurrissent illi 

 venti contrarii, alias secutam esse tranquillitatem in 



aqua undique, cum scilicet venti se ex aequo fregis- 

 VOL. x. F 



9 



