HISTOllIA VENTORUM. 87 



57. Ignes in focis pallidiores solito, atque intra 

 se murmurantes, tempestates nunciant : quod si 

 flamma flexuose volitet et sinuet, ventum praecipue : 

 at fungi, sive tuberes in lucernis, pluvias potius. 



58. Carbones clarius perlucentes, ventum signi 

 ficant ; etiam cum favillas ex se citius discutiunt et 

 deponunt. 



59. Mare cum conspicitur in portu tranquillum 

 in superficie, et nihilominus intra se murmuraverit, 

 licet non intumuerit, ventum praedicit. 



60. Littora in tranquillo resonantia, marisque 

 ipsius sonitus cum plangore aut quadam echo cla 

 rius et longius solito auditus, ventos praenunciant. 



.61. Si in tranquillo et plana superficie maris 

 conspiciantur spuma? hinc inde, aut coronae albas, 

 aut aquarum bullae, ventos praedicunt ; et si haec 

 signa fuerint insigniora, asperas tempestates. 



62. In mari fluctibus agitato si appareant spu- 

 mae coruscantes (quas pulmones marinos vocant), 

 praenunciant duraturam tempestatem in plures dies. 



63. Si mare silentio intumescat et intra portum 

 altius solito insurgat, aut aestus ad littora celerius 

 solito accedat, ventos praenunciat. 



64. Sonitus a montibus, nemorumque murmur in- 

 crebrescens, atque fragor etiam nonnullis in campes- 

 tribus, ventos portendit. Coeli quoque murmur pro- 

 digiosum absque tonitru ad ventos maxime spectat. 



65. Folia et paleaa ludentes sine aura, quae sen- 

 tiatur, et lanugines plantarum volitantes, plumaeque 

 in aquis innatantes et colludentes, ventos adesse 

 nunciant. 



