94 HISTORIA VENTORUM. 



5. Quando aliud concurrit principium motus 

 praeter ipsam superonerationem aeris, accessorium 

 quippiam est illud, et principale fortificat et auget ; 

 unde fit, ut venti magni et impetuosi raro oriantur 

 ex superoneratione aeris simplici. 



6. Quatuor sunt accessoria ad superonerationem 

 aeris : exspiratio e subterraneis ; dejectio ex media 

 regione aeris (quam vocant) ; dissipatio ex nube 

 facta ; et mobilitas atque acriraonia exhalationis 

 ipsius. 



7. Motus venti quasi semper lateralis est, verum 

 is qui fit per superonerationem simplicem, usque a 

 principio ; is qui fit per exspirationem e terra, aut 

 repercussionem ab alto, non multo post, nisi eruptio, 

 aut praecipitium, aut reverberatio, fuerint aclmodum 

 violenta. 



8. Aer nonnullarn compressionem tolerat, ante- 

 quam &quot;superonerationem percipiat et aerem conti- 

 guum impellat ; ex quo fit, ut omnes venti sint paulo 

 densiores quam aer quietus. 



9. Sedantur venti quinque modis : aut coeuntibus 

 vaporibus, aut incorporatis, aut sublimatis, aut trans- 

 vectis, aut destitutis. 



10. Coeunt vapores, atque adeo ipse aer in plu- 

 viam, quatuor modis : aut per copiam aggravantem, 

 aut per fri^ora condensantia, aut per ventos contra- 

 rios compellentes, aut per obices repercutientes. 



11. Tarn vapores, quam exhalationes, materia 

 ventorum sunt. Etenim ex exhalationibus nunquam 

 pluvia, ex vaporibus saepissime venti. At illud in- 



