112 HISTORIA VITffi ET MORTIS. 



Atque de morte, quae sequitur ex suffocatione, 

 putrefactione, et variis morbis, non instituitur prae- 

 sens Inquisitio, pertinet enim ad Historiam Medici- 

 nalem, sed de ea tan turn morte, quaa fit per resolu- 

 tionem ac atrophiam senilem. Attamen de ultimo 

 passu mortis, atque de ipsa extinctione vitae, quae 

 tot modis, et exterius et interius, fieri pbtest (qui 

 tamen habent quasi atriolum commune, antequam 

 ad articulum mortis ventum sit), inquirere, affine 

 quiddam praesenti Inquisition! esse censemus ; sed 

 illud postremo loco ponemus. 



Quod reparari potest sensim, atque primo in- 

 tegro non destructo, id potentia aeternum est, tan- 

 quam ignis vestalis. Cum igitur viderent medici 

 et pbilosophi, ali prorsus animalia, eorumque cor 

 pora reparari et refici, neque tamen id diu fieri, 

 sed paulo post senescere ea, et ad interitum propere 

 deduci, mortem quaesiverunt in aliquo, quod pro- 

 prie reparari non possit : existimantes humorem ali- 

 quem radicalem et primigenium non reparari in 

 solidum, sed fieri, jam usque ab infantia, appositi- 

 onem quandam degenerem, non reparationem jus- 

 tain ; quae sensim cum aestate depravetur, et demum 

 pravum deducat ad nullum. Haec cogitarunt impe- 

 rite satis et leviter : omnia enim in animali, sub 

 adolescentia et juventute, reparantur integre ; quin- 

 etiam ad tempus quantitate augentur, qualitate 

 meliorantur ; ut materia reparationis quasi aeterna 

 esse posset, si modus reparationis non intercideret. 

 Sed revera hoc fit . Vergente aetate, inaequalis ad^ 

 modum fit reparatio ; alias partes reparantur satis 



