HISTORIA VIT^E ET MORTIS. 165 



habiti sunt, usque ad annum centesimum tricesimum. 

 Euphranor grammaticus consenuit in schola, et do- 

 cebat literas, ultra annum centesimum. Ovidius 

 senior, poetae pater, nonaginta annos vixit ; diversus 

 a moribus filii, utpote qui Musas contempsit, et 

 poeticen filio dissuasit. Asinius Pollio, Augusti 

 familiaris, centum annos superavit ; vir ingentis 

 luxus, eloquens, literarum cultor, attamen vehemens, 

 superbus, crudelis, et tanquam sibi natus. Invaluit 

 opinio de Seneca, quod admodum annosus fuerit 

 usque ad annum centesimum decimum quartum ; 

 quod verum esse non potest, cum tantum absit, ut 

 senex decrepitus ad Neronis tyrocinium admotus 

 sit, ut contra rebus gerendis strenue suffecerit ; quin- 

 etiam paulo ante, medio tempore Claudii, exularit, 

 ob adulteria aliquarum principum foeminarum ; quod 

 in talem setatem non competit. Joannes de Tempo- 

 ribus, ex omnibus posterioribus seculis, traditione 

 quadam et opinione vulgari, usque ad miraculum, 

 vel potius usque ad fabulam, longaevus perhibetur, 

 annorum supra trecentos ; natione fuit Francus, mi- 

 litavit autem sub Carolo Magno. Gartius Aretinus, 

 Petrarcbae proavus, ad centum et quatuor annos 

 pervenit, prospera semper usus valetudine, atque in 

 extremis vires labantes sentiens potius, quam mor- 

 bum ; quae vera est resolutio per senium. Ex Ve- 

 netis reperiuntur baud pauci longaevi, etiam gradu 

 eminentiori; Franciscus Donatus dux; Thomas 

 Contarenus procurator S. Marci ; Franciscus Moli- 

 nus item procurator S. Marci; alii. At maxime 

 memorabUe est illud de Cornaro Veiieto, qui cor- 



