HISTORIA VIT^E ET MORTIS. 167 



gaevitatis in homine, per individua, aut individuis 

 proxima, base inquisita sint. Jam ad observationes 

 per capita transibimus. 



23. Decursus seculorum, et successio propaginis, 

 nihil videntur omnino demere de diuturnitate vitse ; 

 quippe curriculum humanae aetatis videmus, usque a 

 tempore Mosis ad nostra, circa octogesimum annum 

 stetisse ; neque sensim et paulatim (ut quis crederet) 

 declinasse. Sunt certe tempora in singulis regioni- 

 bus, quibus homines diutius aut brevius degunt. 

 Diutius plerumque, cum tempora fuerint barbara, et 

 simplicioris victus, et exercitationi corporis magis 

 dedita ; brevius, cum magis civilia, et plus Iuxuria3 

 et otii : verum ista transeunt per vices, propago ipsa 

 nihil facit. Neque dubium est, quin idem fiat in 

 animalibus casteris, siquidem nee boves, nee equi, aut 

 oves, et similia, aevo, ultimis his seculis minuuntur ; 

 itaque praecipitatio aetatis facta est per diluvium ; 

 et fieri fortasse potest per similes majores casus (ut 

 loquuntur) veluti inundationes particulars, combus- 

 tiones per longas siccitates, terrae motus, et similia. 

 Quinetiam videtur similis esse ratio in maguitudine 

 corporum sive statura ; quae nee ipsa per successi- 

 onem propaginis defluit ; licet Virgilius (communem 

 opinionem secutus) divinasset posteros futuros prae- 

 sentibus minores, unde ait de campis yEmathiis, et 

 ^Emomensibus subarandis : 



Grandiaque effbssis mirabitur ossa scpulchris. 



Etenim cum constet fuisse quondam homines staturis 

 giganteis (quales et in Sicilia et alibi, in vetustis se- 



