HISTORIA VIT^ ET MORTIS. 233 



prascipue per motum corporis, per quem partes cale- 

 factse et confortatae alimentum ad se alacrius vocant 

 et attraliunt. 



3. Illud vero maxime cavendum et prohibendum ; 

 ne idem motus et calor, qui ad membra novum suc- 

 cum evocat, membrum siinul eo succo, quo antea 

 perfusum erat, nirnium exsolvat. 



4. Fricationes huic intention! optime subserviunt, 

 factae praecipue mane ; sed hoc perpetuo comitetur, 

 ut post fricationem fiat levis inunctio cum oleo, ne 

 attritio partium exteriorum eas per perspirationem 

 reddat effoetas. 



5. Proxima est exercitatio, per quam partes 

 ipsae se confricant et concutiunt : modo sit moderata, 

 et quag (ut superius notatum est) nee sit celeris, nee 

 ad ultimas vires, nee ad lassitudinem ; verum in hac 

 ipsa, atque fricatione, eadem est ratio et cautio, ne 

 corpus nimium perspiret : itaque exercitatio melior 

 est sub dio quam sub tecto, et hieme quam aastate ; 

 atque insuper, exercitatio inunctione non tantum 

 claudi debet, ut fricatione, sed etiam in exercita- 

 tionibus vebementioribus adhibenda est unctio, et in 

 principio, et sub finem, more atbletarum. 



6. Ad exercitationem, ut quam minimum aut 

 spiritus aut succos exsolvat, utile est, ut usurpetur 

 stomacbo non prorsus jejuno. Itaque ut exercitatio 

 nee stomacho repleto (quod plurimum interest sani- 

 tatis), nee jejuno (quod non minus interest longitu- 

 dinis vitae) usurpetur, in usum adduci debet jenta- 

 culum mane, non ex medicamentis, aut haustibus 

 matutinis, aut uvis passis, aut ficubus, aut hujus- 



