236 HISTORIA V1TJE ET MORTIS. 



7. Assatio debet fieri igne vivido, et celerius 

 perfici ; non igrie lento et nimia mora. 



8. Carnes omnes solidiores in usu esse debent 

 non prorsus recentes, sed nonnihil salis expertae ; ex 

 sale ipso autem in mensa, eo minus sumi debet, aut 

 nihil omnino. Sal enim alimento tncorporatus magis 

 valet ad distributionem, quam per se sumptus. 



9. Debent in usum adduci macerationes et infu- 

 siones carnium varias et bonae in liquoribus idoneis, 

 ante assationes ; quemadmodum quandoque in usu 

 sunt similia ante coctiones in furno, et in niuriis ali- 

 quorum piscium. 



10. At pulsationes et tanquam verberationes car 

 nium, antequam coquantur, baud parvam rem prae- 

 stant: certe in confesso est et perdices, efc phasianos, 

 in aucupio, et damas, et cervos, in venatione occisos 

 (nisi fuerit ea fuga longior), gratiores esse etiam ad 

 gustum. Pisces autem nonnulli flagellati et verbe- 

 rati evadunt meliores. Etiam pyra duriora et aus- 

 tera, atque alii nonnulli fructus, compressione dul- 

 cescunt. Bonum esset in usum adduci, carnium 

 duriorum nonnullam pulsationem et contusionem, 

 antequam ignem patiantur ; idque ex optimis praa- 

 parationibus erit. 



11. Panis modice fermentatus, et valde parum 

 salitus, optimus est ; quique etiam in furno ferventi 

 satis, nee admodum elanguido, coctus est. 



12. Potus praeparatio ad vitam longam simplici 

 fere prascepto constat : atque de aquae potoribus 

 nihil attinet dicere ; potest hujusmodi diasta (ut alibi 

 diximus) vitam aliquamdiu remorari, sed nunquam 



