HISTORIA VI1VE ET MORTIS. 249 



doque inferunt mortem subitam ; cum spiritus non 

 tarn densitate aut malignitate vaporis (ut in opio et 

 venenis malignis), quam ipsa copia obruatur. 



10. Extremus moeror et metus, praesertim subi- 

 tus (ut fit in nuncio malo et improvise), quandoque 

 dant subitam mortem. 



11. At non solum nimia compressio, sed etiam 

 nimia dilatatio spiritus, mortifera. 



12. Gaudia ingentia et repentina complures exa- 

 nimarunt. 



13. In magnis evacuationibus, quales fiunt in 

 secandis hydropicis, exeuntibus confertim aquis ; 

 multo magis in ingentibus et repentinis proflu- 

 viis sanguinis, sequitur saepius mors subita ; idque 

 per meram fugam vacui in corpore, omnibus 

 affatim moventibus ad spatia implenda, quae exina- 

 niuntur, atque inter alia spiritu ipso : nam quoad 

 profluvia sanguinis tardiora, res spectat ad indigen- 

 tiam alimenti, non ad refusionem spiritus. Atque 

 de motu spiritus, in tantum vel compresso, vel effuso, 

 ut mortem inferat, haec inquisita sunt. 



14. Veniendum ad indigentiam refrigerii. Co- 

 hibitio respirationis mortem infert subitam, ut in 

 omni suffocatione aut strangulatione. Neque tamen 

 videtur res referri debere tarn ad impediment um 

 motus, quam ad impedimentum refrigerii ; quia ae r 

 nimis calidus, licet libere attractus, non minus suffo- 

 cat, quam si inbibeatur respiratio ; ut fit in iis, qui 

 suffocati aliquando sunt ex carbonibus incensis, aut 

 litbantbracibus, aut parietibus recenter dealbatis, in 

 cubiculis clausis, igne etiam accenso: quod genus 



