HISTOllIA VIT^E ET MORTIS. 253 



Recte : sed cogita paulisper, quod ea accessio fit bis 

 in die, neque tamen corpus exundat ; similiter, licet 

 spiritus reparetur, tamen quanto suo non enormiter 

 excrescit. 



27. Nil attinet adesse alimentum in gradu re- 

 moto, sed ejus generis et ita praBparatum et minis- 

 tratum, ut spiritus in illud agere possit. Neque 

 enim baculus cerei sufficiet ad flammam continuan- 

 dam, nisi adsit cera; neque homines herjbis solis 

 pasci possunt : atque inde fit atrophia senilis, quod 

 licet adsit caro et sanguis, tamen spiritus est factus 

 tam paucus et rarus, et succi et sanguis tarn effoeti 

 et obstinati, ut non teneat proportio ad alimentan- 

 dum. 



28. Subducamus calculos indigentiaB, secundum 

 cursum nature ordinarium et consuetum. Explica- 

 tione motus sui in ventriculis cerebri et nervis indi- 

 get spiritus perpetuo : motu cordis, tertia parte mo- 

 menti ; respiratione, singulis momentis ; somno et 

 alimento, intra triduum ; potentia ad alimentandum 

 quasi post octoginta annos. Atque si aliqui ex his 

 indigentiis non succurratur, sequitur mors. Atque 

 tria plane esse videntur atriola mortis ; destitutio 

 spiritus, in motu suo ; in refrigerio ; in alimento. 



(1.) Erraverit, qui existimet spiritum 

 vivum, exemplo flammae, perpetuo generari et 

 exstingui, nee ad tempus aliquod notabile durare. 

 Neque enim hoc facit flamma ipsa ex natura sua, 

 sed quia inter inimica versatur : nam flamma in 

 tra flammam durat. At spiritus vivus inter arnica 



