262 HISTORIA VIT/E ET MORTIS. 



que enim cava rerum tangibilium vacuum recipiunt ; 

 sed aut aerem, aut spiritual rei proprium. Spiritus 

 autem ille (de quo loquimur) non est virtus aliqua, 

 aut energia, aut entelechia, aut nugae : sed plane 

 corpus tenue, invisibile, attamen locatum, dimen- 

 sum, reale : neque rursus spiritus ille aer est (quem- 

 admodum nee succus uvae est aqua) sed corpus 

 tenue, cognatum aeri, at multum ab eo diversum : 

 partes autem rei crassiores (cum sint naturae pigrae, 

 nee admodum mobilis) per periodos longas dura- 

 turae forent, sed spiritus ille est, qui turbat, et illas 

 fodicat et subruit, atque humidum corporis, et quic- 

 quid digerere potest in novum spiritum, depraedatur ; 

 deinde tarn spiritus corporis prasinexistens, quam 

 noviter factus, simul sensim evolant. Id optime 

 ostenditur in diminutione ponderis corporum are- 

 factorum per perspirationem. Neque enim quic- 

 quid emittitur erat spiritus, quando ponderaverat ; 

 neque non spiritus, quando evolaverat. 



CANON in. 



Spiritus emissus desiccat ; detentus et moliens intus, 

 aut colliquat, aut putrefacit, aut vivificaf. 



EXPLICATIO. 



Quatuor sunt processus spiritus; ad arefac- 

 tionem ; ad colliquationem ; ad putrefactionem ; 

 ad generationem corporum. Arefactio non est 

 opus proprium spiritus, sed partium crassiorum, 

 post emissum spiritum : turn enim illa3 se contra- 

 hunt, partim per fugam vacui, partim per uni- 

 onem homogeneorum ; ut liquet in omnibus, quae 



