COGITATIONES DE NATURA RERUM. 387 



accepit ; ut ea separation! deputentur, qua? alio 

 spectent. Exempli gratia ; cum aqua in vaporem 

 transit, facile quis opinetur partem aquse subtiliorem 

 emitti, crassiorem subsistere ; ut in ligno videre est, 

 ubi pars in flamma et fumo evolat, pars in cinere 

 manet. Simile quiddam et in aqua fieri quis putet, 

 licet non tarn manifesto. Quamvis enim tota aqua 

 quandoque ebullire et consumi videatur, tamen faBces 

 quasdam ejus, tanquam cinerem, vasi adhserescere 

 posse. Verum et ista ratio cogitationem fallit. 

 Certissimum enim est, totum corpus aqua? in aerem 

 posse mutari, et si quid vasi adhaerescat, id non ex 

 delectu et separatione partis crassioris, sed forte ut 

 aliqua pars (licet pari omnino cum ea, quse evolat, 

 substantia) situ vas tetigerit, evenire ; idque exem- 

 plo argenti vivi elucescit, quod totum fit volatile, et 

 rursus totum absque diminutione vel tantilla consis- 

 tit. Etiam in oleo lampadum^ et sevo candelarum, 

 totum a pingui fit volatile, nee aliqua fit incineratio, 

 nam fuligo post flammam, non ante flammam gigni- 

 tur, et flammas cadaver, non olei aut sevi sedimen- 

 tum est. Atque hoc aditum quendam ad Democriti 

 opinionem de diversitate seminum sive atomorum 

 labefactandam prasbet. Aditum, inquam, in natura ; 

 nam in opinione aditus ille est multo mollior et 

 blandior, quod philosophia vulgaris materiam suam 

 commentitiam ad omnes formas aequam et com- 

 munem fingit. 



