COGITATIONES DE NATURA RERUM. 393 



Itaque si quis dicat, aerem ex aqua fieri posse, aut 

 rursus aquam ex aere, audiam ; si vero dicat, similem 

 mensuram aquae in similem mensuram ae ris verti 

 posse, non audiam. Idem enim est, ac si dixisset, 

 aliquid posse redigi in nihilum. Similiter e converso, 

 si dicat, datam mensuram ae ris (exempli gratia ve- 

 sicam contenti certi ae ris plenam) in similem meri- 

 suram aquas verti posse, idem est ac si dicat, aliquid 

 fieri posse ex nihilo. Ex his itaque positis, tria 

 praecepta sive cousilia ad usum derivare jam visum 

 est, ut homines peritius, et propter peritiam felicius 

 cum natura negotientur. Primum hujusmodi est, ut 

 homines frequenter naturam de rationibus suis red- 

 dendis interpellent ; hoc est, cum corpus aliquod, 

 quod prius sensui manifestum erat, aufugisse et 

 disparuisse videant, ut non prius rationes admittant, 

 aut liquident, quam demonstratum eis fuerit, quo 

 tandem corpus illud migraverit, et ad quaa receptum 

 sit. Hoc, ut nunc sunt res, negligentissime fit, et 

 contemplatio plerumque cum aspectu desinit ; adeo 

 ut flammae, rei vulgatissimae, receptum homines non 

 norint ; quandoquidem earn in corpus ae ris mutari 

 falsisissimum sit. Secundum hujusmodi, ut cum 

 homines considerent necessitatem naturae prorsus 

 adamantinam, quae materiae inest, ut se sustentet, 

 nee in nihilum cedat, aut solvatur, illi rursus nullum 

 genus vexationis et agitationis materiae pragtermit- 

 tant, si ultimas ejus operationes et obstinationes 

 detegere atque educere velint. Atque hoc consilium 

 non admodum artificiosum certe videri possit ; quis 

 negat? sed utile tamen quiddam videtur, neque 



