394 COGITATIONES DE NATURA RERUM. 



nihil in eo est. Veruntamen, si placet, etiam nunc 



parum observations huic rei adspergamus. Itaque 



sic habeto. Maximum certe homini, sive operanti, 



sive experienti, impedimentum occurrit, quod ma- 



terise massam certam absque diminutione aut acces- 



sione servare et premere, et subigere vix licet ; sed 



separatione facta, ultima vis eluditur. Separatio 



autem duplex intervenit, aut quod pars materiae 



evolet, ut in deductione : aut saltern quod secessio 



fit, ut in flore lactis. Intentio itaque mutationis 



corporum profundae et intimae non alia est, quam si 



materia omnino debitis modis vexetur ; sed tamen 



istse duae separationes nihilominus interim prohi- 



beantur. Turn enim materia vere constringitur, 



ubi fugae omnis via intercipitur. Tertium denique 



hujusmodi, ut homines cum corporum alterationes 



in eadem materiae massa, neque aucta, neque dimi- 



nuta, fieri videant, primum eo errore phantasiam 



liberent, qui alte haeret, alterationem nempe tantum- 



modo per separationem fieri ; deinde ut sedulo et 



perite distinguere incipiant de alterationibus, quan- 



do ad separationem referri debeant; quando ad 



disordinationem tantum, et variam positionem par- 



tium absque alia separatione ; quando ad utramque. 



Neque enim credo, cum pyrum immaturum et 



acerbum manibus fortius attrectamus, contundimus, 



et subigimus, unde illud dulcedinem acquirit ; aut 



cum succinum vel gemma in pulverem subtilissimum 



redacta colorem deponunt, materiae pars notabilis 



deperditur, sed tantum partes corporis in nova 



positione constituuntur. Restat ut errorem quen- 



