COGITATIONES DE NATURA RERUM. 395 



dam ex opinionibus hominum evellamus, cujus ea 

 vis est, ut si fides ei adhibeatur, aliqua ex his, 

 quae diximus, pro desperatis haberi possint. Vul- 

 garis enim opinio est, rerum spiritus, cum ad in- 

 tensiorem quendam gradum tenuitatis per calorem 

 evecti sunt, etiam in vasis solidissimis (puta argenti, 

 vitri), per occultos eorundem poros et meatus evo- 

 lare , quod minus verum est. Neque enim ae r aut 

 spiritus, licet accedente calore, rarefactus, non flam- 

 ma ipsa, tarn libenter se comminuit, ut per hujusmodi 

 poros exitum sibi quaerere aut facere sustineat. 

 Verum ut nee aqua per rimam valde parvam, ita 

 nee ae r per hujusmodi poros effluit. Nam ut ae r 

 aqua longe tenuior, ita et tales pori rimis conspicuis 

 longe subtiliores sunt ; neque opus haberet sub vase 

 operto suffocari, si hujusmodi perspirationes illi ullo 

 modo praesto essent, aut competerent. Exemplum 

 autem, quod adducunt, miserum est, vel potius 

 miserandum, ut sunt pleraeque contemplationes vul- 

 garis philosophies, cum ad particularia ventum est. 

 Aiunt enim, si charta inflammata in poculum mit- 

 tatur, et subito os poculi super vas aquae convertatur, 

 aquam sursum trahi ; propterea quod postquam 

 flamma, et ae r per flammam rarefactus, quae spatii 

 aliquantum impleverant, per poros vasis exhalaverint, 

 restare ut corpus aliquod succedat. Idem in ven- 

 tosis fieri, quae carnes trahunt. Atque de successione 

 aquae vel carnis bene sentiunt ; de causa, quae prae- 

 cedit, imperitissime. Neque enim est aliqua cor- 

 poris emissio, quae spatium praebet, sed sola corporis 

 contractio. Corpus enim, in quod flamma recedit, 



