402 COGITAT10NES DE NATURA RERUM. 



et sibi satisfacere possit. Alii paulo attentius, 

 arrepto illo posito, duo corpora in uno loco esse 

 non posse, restare aiunt, ut quod fortius sit impellat, 

 debilius cedat ; earn cessionem sive fugam, si minor 

 adhibeatur vis, non ultra durare, quam prima im- 

 pulsio continuetur, ut in protrusione ; si autem major, 

 etiam remote corpore impellente, ad tempus vigere, 

 donee sensim remittatur, ut in jactu. Atque hi 

 rursus, alio ejusdem scholae more inveterato, pri- 

 mordia rei captant, de processu et exitu non so- 

 liciti, tanquam prima quaeque caetera trahant, quo 

 fit ut immatura quadam impatientia contempla- 

 tionem abrumpant. Nam ad id quod corpora sub 

 ipsum ictum cedant, aliquid afferunt, sed postquam 

 corpus impellens jam remotum sit, adeo ut necessitas 

 ilia confusionis corporum jam plane cessaverit, cur 

 postea motus continuetur, nihil dicunt, nee seipsi 

 satis capiunt. Alii autem magis diligentes, et in 

 inquisitione perseverantes, cum vim aeris in ventis 

 et similibus, quae vel arbores et turres dejicere possit, 

 animadvertissent, opinati sunt earn vim, quae hu- 

 jusmodi missilia post primam impulsionem deducat 

 et comitetur, ae ri debere attribui, pone corpus, 

 quod movetur, collecto et ingruenti, cujus impetu 

 corpus tanquam navis in gurgite aquarum vehatur. 

 Atque hi certe rem non deserunt, atque contempla- 

 tionem ad exitum perducant, sed tamen a veritate 

 aberrant. Res autem vere in hunc modum se habet. 

 Prsecipuus motus partibus ipsius corporis, quod 

 volat, inesse videtur : qui cum visu ob nimiam sub- 

 tilitatem non percipiatur, homines non satis atten- 



