COGITATIONES DE NATURA RERUM. 403 



dentes, sed levi observatione rem transmittentes 

 latet. Accuratius autem scrutanti manifesto constat, 

 corpora, quse duriora sunt, pressionis esse impati- 

 entissima, et ejusdem veluti sensum acutissimum 

 habere, adeo ut quam minimum a naturali positione 

 depulsa magna pernicitate nitantur, ut liberentur 

 et in pristinum statum restituantur. Quod ut fiat, 

 partes singulae, facto principio a parte pulsata, se 

 invicem non secus ac vis externa protrudunt, ac 

 vigent ; et fit continua et intentissima (licet minime 

 visibilis) partium trepidatio et commotio. Atque 

 hoc videmus fieri in exemplo vitri, sacchari, et hu- 

 jusmodi rerum fragilium, quae si mucrone aut ferro 

 acuto secentur, aut dividantur, protinus in aliis par- 

 tibus, a tractu mucronis remotis, quasi in instanti 

 disrumpuntur. Quod evidenter demonstrat com- 

 municationem motus pressurae in partes succedentes. 

 Qui motus cum per omnia moliatur, et ubique tentet, 

 ea parte confractionem inducit, qua ex praecedente 

 corporis dispositione minus fortis erat compactio. 

 Neque tamen ipse motus, quando per omnia turbat 

 et percurrit, sub aspectum venit, donee aperta fiat 

 effractio, sive continuitatis solutio. Rursus videmus, 

 si forte filum ferreum, aut bacillum, aut durior pars 

 calami (vel hujusmodi corpora, quae flexibilia quidem 

 sunt, non absque aliqua renitentia) inter pollicem 

 et indicem per extrema sua curventur et stringan- 

 tur, ea statim prosilire. Cujus motus causa mani- 

 feste deprehenditur non esse in extremis corporis 

 partibus, quae digitis stringuntur, sed in medio, 

 quod vim patitur, ad cujus relevationem motus ille 



