DE INTERPRETATION 



NATURE. 

 SENTENTI^E XII. 



De conclitione hominis. 



1. HOMO, naturae minister et interpres, tantum facit 

 aut intelligit, quantum de naturae ordine re vel mente 

 observabit, ipse interim naturae legibus obsessus. 



2. Terminus itaque humanae potentiae ac sci- 

 entiae in dotibus, quibus ipse praeditus est a natura 

 ad movendum et percipiendum, turn etiam in statu 

 rerum praesentium. Ultra enim has bases ilia in- 

 strumenta non proficiunt. 



3. Dotes hae per se tenues et ineptae, rite tamen 

 et ordine administratae tantum possunt, ut res a 

 sensu et actu remotissimas judicio et usui coram 

 sistant, majoremque et operum difficultatem et 

 scientiae obscuritatem superent, quam quis adhuc 

 optare didicerit. 



4. Una veritas, una interpretatio : sensus au- 

 tern obliquus, animus alienus, res importuna, ipsurn 

 tamen interpretationis opus magis declinans quam 

 difficile. 



