428 



DE INTEltPRETATlONE NATURAE. 



De impediment is interpret at ionis. 



5. Quisquis dubitationis impos, et asserendi 

 avidus principia demum statuet probata (ut credit) 

 concessa et manifesta, ad quorum immotam verita- 

 tem caetera ut pugnantia vel obsecundantia recipiet 

 vel rejiciet, is res cum verbis, rationem cum insania, 

 mundum cum fabula commutabit, interpretari non 

 poterit. 



6. Qui omnem rerum distinctionem, quae in con- 

 stitutis vulgo speciebus, vel etiam inditis nominibus 

 elucescit, non miscuerit, confuderit, et in massam 

 redegerit, non unitatem naturae, non legitimas re- 

 rum lineas videbit, non interpretari poterit. 



7. Qui primum et ante alia omnia animi mo- 

 tus humani penitus non explorarit, ibique scientiae 

 meatus et errorum sedes accuratissime descriptas 

 non habuerit, is omnia larvata et veluti incantata 

 reperiet, fascinum ni solvent, interpretari non po 

 terit. 



8. Qui in rerum obviarum et compositarum 

 causis exquirendis, veluti flammae, somnii, febris, 

 versabitur, nee se ad naturas simplices conferet, 

 ad istas primo, quae populari ratione tales sunt ; 

 deinde etiam ad eas, quae arte ad veriorem simpli- 

 citatem reductae sunt et veluti sublimatae, is fortasse, 

 si caetera non peccat, addet inventis quaedam non 

 spernanda, et inventis proxima. Sed nil contra 

 majores rerum secularitates movebit, nee interpres 

 dicendus erit. 



