DE INTERPRETATIONS NATURAE. 429 



De moribus interprets. 



9. Qui ad interpretandum accesserit, ita se com- 

 paret et componat ; sit nee novitatis, nee consue- 

 tudinis vel antiquitatis sectator, nee contradicendi 

 licentiam, nee auctoritatis servitutem amplectatur. 

 Non affirmandi sit properus, nee in dubitationem 

 solutus, sed singula gradu quodam probationis in- 

 signita provehat. Spes ei laboris, non otii auctor 

 sit; res non raritate, difficultate, aut laude, sed 

 veris momentis asstimet. Privata negotia personatus 

 administret, rerum tamen provisus subvenerans. 

 Errorum in veritates et veritatum in errores sub- 

 ingressus prudenter advertat, nihil contemnens 

 aut admirans. Nature suaa coramoditates norit. 

 Naturae aliorum morem gerat, cum nemo lapidi 

 impingenti succenseat. Uno veluti oculo rerum 

 naturas, altero humanos usus pererret. Verborum 

 mixtam naturam, et juvamenti et nocumenti in pri- 

 mis participem distincte sciat. Artem inveniendi 

 cum invento adolescere statuat. Sit etiam in sci- 

 entia, quam adeptus est, nee occultanda nee pro- 

 ferenda vanus, sed ingenuus et prudens, tradatque 

 inventa non ambitiose, aut maligne, sed modo pri- 

 mum maxime vivaci et vegeto, id est ad injurias 

 temporis munitissimo, et ad scientiam propagan- 

 dam fortissimo, deinde ad errores pariendos inno- 

 centissimo, et ante omnia, qui sibi legitimum lecto- 

 rem seponat. 



