DE INTERPRETATIONS NATURAE. 433 



CAPUT PRIMUM. 



Tradendi modus legitimus. 



Reperio, fill, complures in rerum scientia quam 

 sibi videntur adepti, vel proferenda, vel rursus occul- 

 tanda, neutiquam e fide sua ac officio se gerere. Eo- 

 dem damno, licet culpa fortasse minore, peccant et 

 illi, qui probe quidem morati, sed minus prudentes 

 sunt, nee artem ac prascepta tenent, quo quseque 

 modo sint proponenda. Neque tamen de hac tra- 

 dentium scientias sive malignitate sive inscitia querela 

 est instituenda. Sane si rerum pondera docendi im- 

 peritia fregissent, non immerito quis indignefur ; re 

 rum vero ineptiis docendi importunitatem vel jure 

 deberi existimandum est. Ego autem longe ab his 

 diversus te impertiturus, non ingenii commenta, nee 

 verborum umbras nee religionem admistam, nee 

 observationes quasdam populares, vel experimenta 

 quaedam nobilia, in theoriae fabulas concinnata ; sed 

 revera naturam cum fetibus suis tibi addicturus et 

 mancipaturus, num videor dignum argumentum prae 

 manibus habere, quod tractandi vel ambitione, vel in 

 scitia, vel vitio quovis polluam ? Ita sim ,fili, itaque 

 humani in universum imperil angustias nunquam satis 

 deploratas ad datos fines proferam (quod mihi ex hu- 

 manis solum in votis est), ut tibi optima fide, atque 

 ex altissima mentis meae providentia, et exploratissimo 

 rerum et animorum statu haec traditurus sim modo 

 omnium maxime legitimo, Quis tandem (inquies) est 

 modus ille legitimus ? Quin tu mitte artes et am 

 bages, rem exhibe nudam nobis ; ut judicio nostro 

 VOL x. F F 



