DE INTERPRET ATIONE NATURE. 441 



et brevitate (de illius aetatis more) tectus, oracula 

 demum (ut his placet) pandit, quorum ii se interpre- 

 tes haberi ambiunt; cum revera nihil aliud agat, 

 quam aut sophistica quaedam per abruptas et sus- 

 pensas sententias tradens redargutioni subducat; 

 aut rusticorum observationes supercilio donet. At- 

 que ad hujus quidem viri instituta, non tarn improba 

 quam inutilia, proxime (ut etiam vulgo creditur) 

 accedit Cornelius Celsus, sed intentior sophista, et 

 histories modificatae magis obstrictus, idem moralem 

 moderationem scientiae progressibus aspergens, et 

 errorum extrema amputans, non prima evellens. 

 Atque de istis verissima quidem haec sunt. Nunc 

 autem sciscitantem te audio, fili, an non forte de- 

 teriora, ut fit, voluere, praesertim cum status 

 scientias sit semper fere democraticus ? An non 

 tempus veluti flumen levia et inflata ad nos devexit, 

 solida et gravia demersit ? Quid veteres illi veri- 

 tatis inquisitores Heraclitus, Democritus, Pythago 

 ras, Anaxagoras, Empedocles, et alii, alienis non 

 propriis scriptis noti ? Quid denique de silentio 

 et secretis antiquitatis statuis? Ego, fili, ut tibi 

 (ex more meo, id est, usu tuo) respondeam, antiqui 

 tatis fragmentum unum aut alterum (inventorum 

 dico non librorum) agnosco : idque ipsum tamen 

 magis ut diligentiae et ingenuitatis specimen, quam 

 scientiae auctoris. De iis vero rebus, quae cum ves- 

 tigiis suis aufugere, si innuerem laboriosa esse ista 

 conjecturarum aucupia, nee consentaneum me utili- 

 tates in posterum humano generi parantem ad anti 

 quitatis philologiam retrogredi, sat scio pro modestia 



