DE INTERPRETATIONS NATURAE. 443 



dere ? Prorsus ita et in universalibus theoriis fit. 

 Nam veluti si quis lingua tantum vcrnacula uti sciens 

 (adverte, fill, nam simile est admodum) scripturam 

 ignoti sermonis capiat, ubi paucula quaedam verba 

 sparsim observans suae linguae vocabulis sono et li- 

 teris finitima, ilia quidem statim ac fidenter ejusdem 

 esse significationis ponit (licet ab ea saepius longis- 

 sime recedant), posteaexiis invicem collatis reliquum 

 orationis sensum multo ingenii labore, sed et multa 

 libertate, divinat ; omnino tales et isti naturae in- 

 terpretes inveniuntur. Nam idola quisque sua (non 

 jam scenae dico, sed praecipue fori et specus), veluti 

 linguas vernaculas diversas, ad historian! afferentes, 

 confestim quae simile aliquid sonant, arripiunt ; cae- 

 tera ex horum symmetria interpretantur. Atque 

 jam tempus est, fili, ut nos recipiamus et expiemus, 

 utpote qui tarn profana et polluta (licet importandi 

 animo) attrectaverimus. Ego vero adversus istos 

 omnes minora, quam pro ipsorum sontissimo reatu, 

 dixi. Tu tamen fortasse minus istam redargutionem 

 intelligis. Nam pro certo habeas, fili, sententias 

 istas, quas adversus istos tuli, nibil minus esse quam 

 contumeliam. Ego enim non, ut Velleius apud 

 Ciceronem, declamator et philologus opiniones cur- 

 sim perstringens, et magis abjiciens quam frangens, 

 vel ut Agrippa, neotericus homo, in istiusmodi ser- 

 mone ne nominandus quidem, sed trivialis scurra, et 

 singula distorquens et lusui propinans (me miserum, 

 qui hominum defectu cum brutis me conferre necesse 

 habeam !), ita me gessi. Verum sub maledicti velo 

 miras accusationum animas, et singular! artificio in 



