DE INTERPRETATION NATURE. 445 



et mancipiorum consuetudinis, et hac oppositione 

 utrumque mendacium in se collidendo perderet, et 

 veritati inter extrema viam quandam aperiret, non 

 infeliciter philosophatum esse reputo. Pythagoras 

 numeros etiam boni ominis loco pono. Dindamum 

 Indum quod morem Antiphysin dixerit, laudo. Quin 

 et Epicurum adversus causamm (ut loquuntur) per 

 intentiones et fines explicationem disputantem, licet 

 pueriliter et philologe, tamen non invitus audio. 

 Etiam Pyrrhonem et Academicos vacillantes, et e 

 lintre loquentes, et erga idola se gerentes veluti 

 amatores quosdam morosos (qui amasios suos semper 

 probris afficiunt, nunquam deserunt), animi et hilari- 

 tatis gratia adhibeo. Nee immerito ; caeteros enim 

 idola prorsum agunt, hos vero in orbem ; quod joco- 

 sius est. Denique Paracelsum et Severinum cum 

 tantis clamoribus homines ad experientiae suggestum 

 convocant, praecones mini exopto. Quid igitur? 

 Num veritatis compotes isti ? Nihilo minus. Et 

 rusticorum, fili, proverbia nonnulla apposite ad 

 veritatem dicuntur. Sus rostro si forte humi A lite- 

 ram impresserit, num propterea suspicabere integram 

 tragcediam, veluti literam unam, ab ea posse describi ? 

 Longe alia est ratio, fili, veritatis quae est ex scien- 

 tiae analogia, alia quae ex idoli sectione enuntiatur. 

 Ilia constans et quota gemina, haec discors et soli- 

 taria. Quod etiam in operibus fit. Pulvis tormen- 

 torum si ductu, non casu (ut loquuntur) et impactu 

 inventum fuisset, non solitarium, sed cum multa 

 inventorum nobilium (quae sub eundem meridianum 

 cadunt) frequentia prodiisset. Sic et alia turn opera, 



