DE INTERPRETATION NATURAE. 449 



quaeque patefaciat et in conspectura det, is milu 

 humani in universum imperil propagator, libertatis 

 vindex, necessitatum expugnator, visus est. Me 

 ipsum autem ad veritatis contemplationes, quam ad 

 alia magis fabrefactum deprehendi, lit qui mentem 

 et ad rerum similitudinem (quod maximum est) 

 agnoscendam satis mobilem, et ad differentiarum 

 subtilitates observandas satis fixam et intentam ha- 

 berem, qui et quserendi desiderium, et dubitandi 

 patientiam, et meditandi voluptatem, et asserendi 

 cunctationem, et resipiscendi facilitatem, et dispo- 

 nendi sollicitudinem tenerem, quique nee novitatem 

 affectarem, nee antiquitatem admirarer, et omnem 

 imposturam odissem. Quare naturam meam cum 

 veritate quandam familiaritatem et cognationem 

 habere judicavi. Attamen cum genere et educa- 

 tione rebus civilibus imbutus essem, et opinionibus 

 aliquando, utpote adolescens, labefactarer, et patriae 

 me aliquid peculiare, quod non ad omnes alias partes 

 ex sequo pertineat, debere putarem, speraremque me, 

 si gradum aliquem honestum in republica obtinerem, 

 majore ingenii et industrial subsidio qua3 destinave- 

 ram perfecturum, et artes civiles didici, et qua debui 

 modestia amicis meis, qui aliquid possent, salva in- 

 genuitate me commendavi. Accessit et illud, quod 

 ista, qualiacunque sint, non ultra hujusce mortalis 

 vitae conditionem et culturam penetrant, subiit vero 

 spes me natum religionis statu haud admodum pros- 

 pero posse, si civilia munia obirem, et aliquid ad 

 animarum salutem boni procurare. Sed cum stu- 

 dium meum ambitioni deputaretur, et aetas jam con- 

 VOL. x. G G 



