460 DE LUCE ET LUMINE. 



nihil fere producunt aut generant, praeterquam in 

 sensibus et spiritibus animalium. Lux et sonus facile 

 generantur et brevi evanescunt. Nam non est quod 

 quis putet sonum ilium, qui ad tempus aliquod, a 

 campana aut chorda percussa, durat, a prima per- 

 cussione fieri, narn si campana vel chorda tangatur, 

 sonus statim perit. Unde manifestum est, dura- 

 tionem soni per successionem creari. Lux a majore 

 luce, sicut sonus a majore sono, obruitur ; et caetera. 

 Differunt autem, quod lux (ut diximus) sono velocior 

 sit : lux majora spatia vincat quam sonus : lux 

 utrum in corpore aeris deferatur, quemadmodum 

 sonus, incertum sit : lux in linea recta tantum, sonus 

 in linea obliqua et undequaque, feratur. Etenim cum 

 quid in umbra umbraculi cernitur, non est quod quis 

 putet, quod lux ipsa penetret umbraculum, sed aerem 

 tantum circumfusum illuminat, qui etiam aerem pone 

 umbraculum, vicinitate nonnihil illustrat. At sonus ab 

 uno latere parietis redditus, ex altera parte parietis 

 auditur, non multum debilitatus. Etiam sonus intra 

 septa corporum solidorum auditur, licet exilior fac- 

 tum, ut fit in sonis infra lapides haematites ; aut 

 corpora percussa intra aquam. At lux in corpore 

 solido et non diaphano undique obstructo omnino 

 non cernitur. Lux magis in profundum penetrat, 

 quam sonus, ut in fundo aquarum. Omnis sonus 

 generatur in motu, et elisione corporum manifesta ; 

 lux non item. 



At hostilitates lucis (nisi quis privationes pro hos- 

 tilitatibus habere velit) non occurrunt. Verum 

 quod maxime credibile est, torpor corporum, in par- 



