466 COGITATA ET VISA. 



eoque rem perduci, ut pauca qusedam, neque ilia ex 

 optimo delectu, recepta auctorum scripta pro in- 

 tegris ipsis et propriis artibus habeantur ; cum 

 tamen primi et antiquissimi veritatis inquisitores, 

 meliore fide ac eventu, scientiam, quam ex rerum 

 contemplatione decerpere, et in usum condere statue- 

 bant, in aphorismos fortasse, sive breves easdemque 

 sparsas nee methodis revinctas sententias conjicere 

 solerent, quse cum et rerum inventarurn nuda 

 simulacra, et rerum non inventarurn nianifesta spatia 

 et vacua indicarent, minus fallebant, atque homi- 

 rmm ingenia et meditationes ad judicandum et ad 

 inveniendum simul excitabant. At mine scientias iis 

 modis exhiberi qui fidem usurpent, non judicium 

 sollicitent, et auctoritate tristi laetis inventionum 

 conatibus intercedant : adeo ut omnis successio et 

 devolutio disciplinarum personas magistri et audi- 

 toris complectatur, non inventoris et ejus qui inven- 

 tis addat : unde necessario evenire, ut scientiae suis 

 haereant vestigiis, nee loco omnirio moveantur. Quod 

 et per multa jam secula usu venit, eo usque ut non 

 solum assertio maneat assertio, sed etiam quaastio 

 maneat quagstio, et eodem plane statu alatur. Quare 

 visum est ei, columnas non ultra progrediendi mag- 

 nopere fixas esse et quasi fatales, et mirum minime 

 esse id baud obtineri, cujus adipiscendi homines nee 

 spe, nee desiderio teneantur. 



Cogitavit et illud ; qua3 de hominum turn des- 

 peratione, turn factu, dicta sunt, quod ad plerosque 

 scientiarum sectatores attinet, nimis alte petita esse ; 



