COGITATA ET VISA. 467 



turbam enim longe maximam prorsus aliud agere. 

 Doctrinam siquidem vel animi et delectationis causa 

 petere, vel ad usum et emolumentum professorium, 

 vel etiam ad ornamentum et existimationis suae ad- 

 minicuium: quae si ut finis scientiarum proponantur, 

 tantiun abest ut homines id velint, ut ipsa doctrina- 

 rum rnassa augmentum sumat, ut ex ea quae praesto 

 est massa, nil amplius quaerant, quam quantum ad 

 usum destinatum vertere et decoquere possint. Si 

 quis autem in tanta multitudine scientiam affectu 

 ingenuo et propter se expetat, invenietur tamen 

 rerum potius varietatem quam veritatem aucupari. 

 Quod si et veritatis sit inquisitor severior, ilia ipsa 

 tamen veritas &amp;gt;rit hujusmodi, quae res jam in lucem 

 proditas subtilius explicet, non quae novam lucem 

 excitet. Sin adhuc studium cujuspiam in tantum 

 expandatur, ut et novam lucem ambiat, earn scilicet 

 lucem adamabit, quae ex longinquo contemplationes 

 speciosas ostentet, non quae ex propinquo opera et 

 inventa nobilia demonstret, Quare visum est ei, 

 eodem rursus referri, scilicet mirum non utique esse 

 curriculum non confici, cum homines ad hujusmodi 

 rninora deflectant : multo magis cum nee ipsa meta 

 adhuc ulli, quod sciat, mortalium posita sit et defixa. 

 Metam autem non aliam esse, quam ut genus hu- 

 manum novis operibus et potestatibus continuo 

 dotetur. 



Cogitavit et illud ; inter ista scientiarum detri- 

 menta, naturalis philosophiae sortem, prae omnibus 

 minus agquam esse : ut quae a laboribus hominum 

 leviter occupata, facile deserta, nee majorem in mo- 



