COG1TATA ET VISA. 489 



quam (quod aiunt) scopas dissolutas esse. Quin et 

 eos, qui in aliqua natura vel operatione, per multam 

 et erraticam quandam experimentorum variationem, 

 revelanda et in lucem educenda sedulo occupati sunt, 

 aut attonitos stare, aut vertiginosos circumire, ali- 

 quando gestientes, aliquando confusos, atque semper 

 invenire quod ulterius quaerant. Neque prorsus 

 aliter fieri posse. Insciam enini et imperitam valde 

 cogitationem esse, alicujus rei naturam in seipsa per^ 

 scrutandi : eandem enim naturam in aliis latentem, 

 in aliis manifestam et quasi palpabilem esse : atque 

 in illis admirationem, in his ne attentionem quidem 

 movere : veluti earn corporum naturam, quae separa- 

 tioni resistit, in aquarum bullis rem sane subtilem et 

 fere ingeniosam videri, quae hujus rei gratia in pel- 

 liculas quasdam in haemisphaerii formam effictas se 

 conjiciunt ; eandem in ligno vel lapide non mag- 

 nopere notari, sed solidi appellatione transmitti. 

 Quare visum est ei, hominibus non tarn ignorantiam, 

 quam infelicitatem quandam, imputari, cum a curri- 

 culo et via per infortunium aut blandimenta deflexe- 

 rint, non in ejusdem spatiis minus se strenuos praes- 

 titerint. 



Cogitavit et illud ; finem aliquando desperationi, 

 aut saltern querimoniis imponendum : ac illud potius 

 videndum, an omnino cessandum, et iis, quae habe- 

 mus, utendum sit, an aliquid, ut melius res proce- 

 dant, tentandum et moliendum. Ac primum finis 

 ipsius et propositi meritum et pretium intueri par 

 esse, ut in materia dura et opere arduo major fiat 

 industries accensio. Veniebat autem ei in mentem, 



