494 COGITATA ET VISA. 



ac curandum, ne rei optima? ac pulcherrimae amore 

 capti severitatem judicii amittamus, aut minuamus. 

 Consentaneum enim esse, prudentiam civilem in hac 

 parte adhibere, quae ex praescripto diffidit, et de hu- 

 manis in deterius conjicit. Leviores igitur spei auras 

 rejiciendas : eas autem, qua3 aliquid firmitudinis ha- 

 bere videntur, discutiendas. Atque auguria rite 

 capienti prirno illud occurrebat, hoc, quod agitur, ob 

 boni naturam eminentem manifeste a Deo esse ; atque 

 in operibus divinis tenuissima quaBque principia even- 

 turn trahere. Etiam ex natura temporis bene omi- 

 nabatur : omnium enim consensu Veritatem Tempo 

 ris filiam esse. Summse igituv infirmitatis et pusilla- 

 nimitatis esse, auctoribus infinita tribuere, auctori 

 autem auctorum, atque omnis auctoritatis, Tempori, 

 jus suum denegare. Nequesolum de temporis com- 

 muni jure, sed et de nostrae aetatis prasrogativa bene 

 sperabat. Opinionem enim, quam homines de anti- 

 quitate fovent, negligentem esse, ac vix verbo ipsi 

 congruam. Antiquitatem enim proprie dici mundi 

 ipsius senium, aut aetatem provectiorem. Atque 

 revera consentaneum esse, quemadmodum majorem 

 rerum humanarum notitiam et maturius judicium ab 

 homine sene expetamus, quam a juvene, ob experien- 

 tiam, et eorum, quse vidit et audivit et cogitavit 

 multitudinem : eodem modo, et a nostra aatate (si 

 vires suas nosset, et experiri et intendere vellet) ma- 

 jora, quam a priscis temporibus, sperari par esse ; 

 utpote aetate mundi grandiore, et infinitis experi- 

 mentis, et observationibus cumulata et aucta. Neque 

 pro nihilo a3stimandum, quod per longinquas illas 



