D. THO. BODLEI EPISTOLA. 507 



tissimum. Ad operis tui argumentum ut accedam, 

 est id ampla maxime insignium speculationum con 

 geries, ut in admirationem me rapiat (qua perpetuo 

 me defixum tenebis), quod civilibus negotiis occu- 

 patissimus et summe acciti otii, quibus nullum pror- 

 sus cum declamatis in schola dogmatibus commer- 

 cium est, quicquid tamen optimae frugis recondunt 

 scientiarum praecipuae, id omne accuratissimo se- 

 lectu transtuleris in libri tui materiam. Quanquam 

 enim alicubi prorsus declines a trita et pervulgata 

 in scholis docendi ratione, quse apud nullius non 

 gentis et seculi sapientes habita fuit unica veri 

 norma ; tamen et in illis, et quicquid toto moliris 

 opere, artificem te nobis probas versatili dexteritate. 

 De me id fateor exserte, si institutum spectetur qua 

 in eruditionis latifundia excurrit, excerpendum me li- 

 teratorum gregi. Cum tamen (ita prompte vocatis 

 ad tui tractatus censuram amicis) audire libenter 

 velle videaris, si quid mihi aut aliis occurrerit de- 

 cretorio confodiendum stylo, eo me redactum sen- 

 tio, ut judicium meum dissimulare non liceat, aper- 

 teque contestor ex eorum me numero, qui solidiora 

 esse statuunt artium nostrarum fundamenta, quam 

 tota dissertationis tuae series admittit. Primo enim 

 cum objicis sinistros eventus et errores practical me- 

 dicinae, non ignoras mali id redundare ex neglecta 

 artis regula. Nam ne centesimus quidem medicae 

 cautionis observantem se praebet; et ea aliquando 

 aegri corporis constitutio est, ut exacte doceri medi- 

 curn non patiatur. Paucos enim reperias, qui rebus 

 sic sese habentibus recte se explicent. Est et ubi 



