D. THO. BODLEI EPISTOLA. 509 



quoque, triviales dictis, eae nobis supersunt regulae 



velut per manus traditae, quae plerumque fine suo, in 



quern scientia quaeque collineat, non excedunt. Jam 



vero si nos concilio tuo ductiles praebeamus, id est, 



communes notiones homini insitas exuamus, dele- 



tisque omnibus actionibus nostris, operibus et max- 



imis, repuerascere conemur, quo liceat intrare reg- 



num naturae, ut ex sacri codicis praescripto eniten- 



dum nobis est ad regnum caelorum, me quidem 



judice nihil certius est, quam sic praecipiti gradu 



eundum esse in barbariem, unde, post aliquot se- 



culorum millia, nihilo instructiores emergamus the- 



oreticis adjumentis, quam nunc sumus. Nam ita 



demum vere secundam ordiremur pueritiam, facti 



tabula rasa, ubi, deletis priorum principiorum ves- 



tigiis, resuscitare jubemur novi mundi primordia, 



et ab experimentis operum et sensuum (hanc enim 



in particularibus insistis probandi viam) colligere 



quod in intellectu efformetur in notionem generalem, 



ex decantato illo apud omnes effato : In intellectu 



nihil esse, quod non prius fuerit in sensu. Neque 



verisimilitudine careat, posse nobis evenire, ut si 



ratio ineatur eruditionis,, cum finienda erit Plato- 



nici anni revolutio, longe ea infra istud, quo nunc 



censetur, pretium decrevisse videri possit. Quod 



doctrinam nobis spondes excellentiorem, quam hodie 



inter nos viget, ab experimentis petendam, si latentes 



naturae sinus pertentare et aperire liberet, stabilita in 



particularibus fide, non magis ad rem facit, quam si 



eo incites, quo naturalis hominem instinctus rapit sine 



admotis exterius hortationibus. Neque enim aliud 



