510 D. THO. BODLEI EPISTOLA. 



patitur ratio, quam ut infmita sint membra in omni 

 bus mundi partibus (neque enim hie cogitationes 

 nostras intra Europae terminos cohibendae sunt), quae 

 viam insistunt quo digitum intendis, tarn acri et soli- 

 cita diligentia ut magis intendi nequeat industria. 

 Omnibus enim insita est sciendi cupiditas, non ita 

 exsatianda, quin exardescat vehementius, ut bydrops 

 sibi indulgens creseit. Sed quomodo aures praebi- 

 turos persuadere paranti, evertendas prorsus quibus 

 solide constitutis inhaerent sententias, et universim 

 admista tbeorica, tarn suis, quam majorum, experi- 

 mentis superexstructa, non video adferri quo inducar 

 ut credam. Porro asserere mihi licet non invita, ut 

 opinor, probabilitate, si tacitas intra cogitationes ad 

 examen revocetur, quantum exsuperent naturae docu- 

 menta usu comperta per totum, qua expanditur, 

 universum, quinque aut sex ista, quae venditas selecta 

 et a te probata, et bodiernas curiositati deberi vis, 

 mi&ere se tuerentur inter aliquot centena naturae 

 arcana, quibus in lucem quotidie protrabendis aut 

 solertia ministra est, aut favet casus, et comparari 

 possunt aut partim praeferri iis, quae a te designata 

 sunt. Sed demus, sequatur assensus posse a te con- 

 ferri quod ad scientiarum faciat augmentum, et uni- 

 versalis apud nos tbeoriae notiones et axiomata fin- 

 gamus exstincta, suffectis noviter repertis ; quid bene- 

 ficii redundabit ex hac mutatione in eruditionem et 

 scientias ? Nibil certius, quam nova base, et quae in 

 eorum appendicem veniunt, ubi semel recepta fuerint 

 commendantibus inventoribus, et illorum asseclis gra- 

 tiam priscam sensim amissura, et oblivioni tradenda, 



