D. THO. BODLEI EPISTOLA. 513 



tempora, non potuisse dici, ecce novi quid. Unde id 

 colligo, cum per omnia secula et in omnibus artibus 

 et scientiis eadem fuerint in hominibus labor, exer- 

 citatio et cognitio, cum iis, quae nostro videmus 

 tempore, etsi mutationum aestu fluctuantia, prout 

 temporum et locorum occasionisque varia ratio, et 

 incalescit scriptorum industria, intendi et remitti 

 solita tarn in theoreticis suis quam practicis, si assenti- 

 mur tibi, primo, ut scientia nostra rejiciatur tanquam 

 dubia et incerta (quod affirmas duntaxat non minus 

 argumentorum robore) deinde ut abdicentur axio- 

 mata nostra et maximse, generalesque assertiones, a 

 majoribus quasi per manus traditae, quae tamen 

 (aliter enim base intelligi nequeunt) subtilissimis om- 

 nis asvi judiciis comprobata sunt : ultimo, ut excogi- 

 tetur ratio, quae nos, jam factos abecedarios, per 

 tortuosas particularium experimentorum ambages 

 provehat ad cognitionem ex solide collectis generali- 

 bus, unde nova exsculpantur artium principia, finis 

 erit ut exuti, quas nunc habemus, disciplinis, et fati- 

 gati redeuntibus in circulum laboribus, illuc tenda- 

 mus, unde incepimus, eoque deducamur felicitatis 

 quae nos in integrum restituat. Res ea est tot secu- 

 lorum, quot ante nos transacta fluxerunt, ut tandem 

 in perfectionis meta consistamus. Neque ita hie 

 censor sedeo, quasi fastidiose explodam quicquid 

 augendis per nova inventa impenditur, scientiis cum 

 conatus iste nobilis sit, neque summa laude fraudan- 

 dus, ob beneficium quo in praasens perfrui licet. 

 Nunquam defuit mundo ingens illorum agmen qui 

 novis excogitandis operam dederunt, neque futura 

 VOL. x LL 



