514 D. THO. BODLEI EPISTOLA. 



carebunt secula, in quibus industria pertinax et ex- 

 cellens hac in parte peperit nobis ea, quae in admi- 

 rationem rapiunt, captum popularem et spem trans- 

 gressa. Nostrae tamen notiones et axiomata tarn ab 

 iis, quam ab eruditorum eminentissimis, semper cum 

 gratiis recepta sunt, 



Vides quam in me fiduciam tua crearit humani- 

 tas ; si in ista tui impugnandi licentia lasciviente 

 protervia efferor, quam de erecta tua indole concepi 

 opinio, et libertate, quam hie amicorum praecipuis 

 indulges, eo me impulit alioquin restitantem. Et 

 quanquam, equi instar sub auriga rectore, non rece- 

 dam a veteri et trita via, quam sedulo calcavi, ita 

 tamen sentio de tuis cogitatis, et fateri me res ipsa 

 cogit, tecum et cum mundo iniquius te egisse, cum 

 tantas opes domestico carcere damnatas invidisti 

 publico usui. Licet enim persuasum habeam quod ad 

 tenorem et subjectum praecipuae dissertationis, nulla 

 in academia te reperturum tribunal, quod erroris te 

 absolvere sustineat ; tamen negari non potest, trac- 

 tatum tuum ubique scatere conceptibus selectae 

 frugis super praesenti statu scientiarum, et ingenio- 

 sissimis commentationibus super adjumentis eas 

 promovendi, ut efficacissime eum trahat, quicunque 

 earum rerum studio capitur, penitusque explorandi 

 gignat baud iners desiderium, non ut eo tantum 

 enitatur quod in pervulgatis hodie scientiis summum 

 est, sed ut altius quasi feratur in ipsa latentis naturae 

 viscera, omnesque ingenii et judicii nervos intendat, 

 donee D. Pauli illud perfecerit consectari meliora 

 dona. Utinam hanc ingressus esses viam (votum id 



