78 DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 



variat, et vi ac copia aquarum, wide reliqui illi tres 

 motus se dant conspiciendos. Itaque de illo ipso 

 motu fluxus et refluxus sigiilatim ac proprie (ut in- 

 stituimus) videndum. Atque primo illud dari pror- 

 sus necesse est, motum hunc, de quo inquirimus, 

 unum ex duobus istis esse, vel motum sublationis et 

 demissionis aquarum, vel motum progressus. Motum 

 autem sublationis et demissionis talem esse intelligi- 

 mus, qualis invenitur in aqua bullienti, quae in cal- 

 dario attollitur et rursum residet. At motum pro 

 gressus talem, qualis invenitur in aqua vecta in 

 pelvi, quae unum latus deserit, cum ad latus op- 

 positum advolvitur. Quod vero motus iste neu- 

 tiquam sit primi generis, occurrit illud imprimis, 

 quod in diversis mundi partibus variant aestus secun- 

 dum tempora ; ut fiant in aliquibus locis fluxus et 

 augmenta aquarum, cum alibi sint ad eas horas 

 refluxus et decrementa. Debuerant autem aquae, si 

 illae non progrederentur de loco in locum, sed ex 

 profundo ebullirent, ibique simul se attollere, atque 

 rursus simul se recipere. Videmus enim duos illos 

 alios motus, semestrem et semimenstruum, per uni- 

 versum orbem terrarum simul perfungi atque 

 operari. Fluxus enim sub aequinoctiis ubique au- 

 gentur ; non in aliis partibus sub aequinoctiis, in 

 aliis sub tropicis ; atque similis est ratio motus 

 semimenstrui. Ubique enim terrarum invalescunt 

 aquae in noviluniis, nullibi in dimidiis. Itaque 

 videntur revera aquae in duobus illis motibus plane 

 attolli et demitti, et veluti pati apogaeum et peri- 

 gaeum, quemadmodum coelestia. Atque in fluxu et 



