DE FLUXU ET REFLUXU MARTS. 79 



refluxu maris, de quo sermo est, contra fit : quod 

 motus in progressu certissimum signum est. Prae- 

 terea si fluxus aquarum ponatur esse sublatio, 

 attendendum paulo diligentius quomodo ista sub- 

 latio fieri possit. Aut enim fiet tumor ab aucto 

 quanto aquarum, aut ab extensione sive rarefactione 

 aquarum in eodem quanto, aut per sublationem 

 simplicem in eodem quanto atque eodem corpore. 

 Atque tertium illud prorsus adjiciendum. Si enim 

 aqua, qualis est, attollatur, ex hoc relinquatur neces- 

 sario inane inter terrain atque ima aquaa, cum non 

 sit corpus quod succedat. Quod si sit nova moles 

 aquae, necesse est earn emanare atque scaturire e 

 terra. Sin vero sit extensio tantum, id fiet vel per 

 solutionem in magis rarum, vel appetitum appropin- 

 quandi ad aliud corpus, quod aquas veluti evocet et 

 attrahat, et in sublimius tollat. Atque certe ista 

 aquarum sive ebullitio, sive rarefactio, sive conspi- 

 ratio cum alio quopiam corpore ex superioribus, non 

 incredibilis videri possit in mediocri quantitate, 

 atque adhibito etiam bono temporis spatio, in quo 

 hujusmodi tumores sive augmenta se colligere et cu- 

 mulare possint. Itaque excessus ille aquarum, qui 

 inter asstum ordinarium, atque aestum ilium lar- 

 giorem semimenstruum, aut etiam ilium alterum 

 profusissmum semestrem notari possit, cum nee mole 

 excessus inter fluxum et refluxum aequiparetur, 

 atque habeat etiam bene magnum intervallum tem 

 poris ad incrementa ilia sensim facienda, nihil 

 habeat alienum a ratione. Ut vero tanta erumpat 

 moles aquarum, quae excessum ilium, qui invenitur 



