DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 87 



consequentia sit cum motu aeris, aerem in se vertat, 

 et propterea inspisset. Neque illud contemnendum, 

 quod vulgar! observatione recipitur, nubes, quae 

 feruntur in sublirni, plerumque movere ab oriente in 

 occidentem, cum venti circa terram ad eadem tem- 

 pora flant in contrarium. Quod si hoc non semper 

 faciunt, id in causa esse, quod sint quandoque venti 

 contrarii, alii in alto, alii in imo ; illi autem in alto 

 spirantes (si adversi fuerint) motum istum verum 

 aeris disturbent. Quod ergo coeli terminis non con- 

 tineatur iste motus, satis patet. 



Sequitur ordine secunda inquisitio ; An aquae 

 ferantur regulariter et naturaliter ab oriente in oc 

 cidentem ? Cum vero aquas dicimus, mtelligimus 

 aquas coacervatas, sive massas aquarum, quae sci 

 licet tantae sunt portiones naturae, ut consensum 

 habere possint cum fabrica et structura universi. 

 Atque arbitramur plane, eundem motum massse 

 aquarum competere atque inesse, sed tardiorem esse, 

 quam in ae re, licet ob crassitudinem corporis sit 

 magis visibilis et apparens. Itaque ex multis, quse 

 ad hoc adduci possent, tribus in praesens content! 

 erimus experimentis, sed iisdem amplis et insignibus, 

 quae rem ita esse demonstrant. Primum est, quod 

 manifestus reperiatur motus et fluxus aquarum ab 

 oceano Indico usque in oceanum Atlanticum, isque 

 incitatior et robustior versus fretum Magellani- 

 cum, ubi exitus datur versus occidentem ; magnum 

 itidem ex adversa parte orbis terrarum a mari 

 Scythico in mare Britannicum. Atque hae conse- 

 quentiae aquarum manifesto volvuntur ab oriente in 



