DE FLUXU ET REFLUX U MARIS. 89 



rarum, quae utrinque in longum ab austro ad boream 

 exporriguntur, et nusquam, nisi versus extremitates, 

 liberum dant exitum aquis. Verum cornpulsio ilia 

 aquarum, quae causatur a mari Indico versus boream, 

 et in opposite a mari Scythico versus austrum, 

 spatiis immensum differunt ob differentem vim et 

 copias aquarum. Universus igitur oceanus Atlan- 

 ticus usque ad mare Britannicum cedit impulsion! 

 maris Indici ; at superior tantum Atlantici maris pars, 

 nimirum ea quae jacet versus Daniam et Norve- 

 giam, cedit impulsioni maris Scythiei. Hoc vero ita 

 fieri necesse est. Etenimduae magnse insula? veteris 

 orbis et novi orbis earn sunt sortitse figuram, atque 

 ita exporriguntur, ut ad septentriones latae, ad aus 

 trum acutae sint. Maria igitur contra ad austrum 

 magna occupant spatia, ad septentriones vero (ad 

 dorsum Europe et Asise atque Americas) parva. Ita- 

 que ingens ilia moles aquarum, quae venit ab oceano 

 Indico, et reflectit in mare Atlanticurn, potis est 

 compellere et trudere cursum aquarum continuasuc- 

 cessione quasi ad mare Britannicum, quae successio 

 est versus boream. At ilia Jonge minor portio 

 aquarum, quae venit a mari Scytbico, quaeque etiam 

 liberum fere habet exitum in cursu suo proprio 

 versus occidentem ad dorsum Americae, non potis 

 est cursum aquarum compellere versus austrum, nisi 

 ad earn, quam diximus, metam, nempe circa fretum 

 Britannicum. Necesse est autem ut in motibus 

 istis oppositis sit tandem aliqua meta, ubi occurrant 

 et conflictentur, atque ubi in proximo mutetur subito 

 or do accessionis ; quemadmodum circa Gravelingam 



