90 DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 



fieri diximus, limite videlicet accessionis Indicae et 



Scythicae. Atque inveniri euripum quendam ex 



contrariis fluxibus circa Hollandiam, non solum ex ea 



(quam diximus) inversione ordinis horarum in fluxu, 



sed etiam peculiar! et visibili experimento, aplurimis 



observatum est. Quod si haec ita fiant, reditur ad 



id, ut necesse sit fieri, ut quo partes Atlantic! et 



littora magis extenduntur ad austrum, et appropin- 



quant mari Indico, eo magis fluxus antevertat in 



praecedentia, utpote qui oriatur a motu illo vero in 



mari Indico ; quo vero magis ad boream (usque ad 



limitem communem, ubi repelluntur a gurgite antis- 



tropho maris Scythici), eo tardius atque in subse- 



quentia. Id vero ita fieri, experimentum istud 



progressus a freto Herculeo ad fretum Britannicum 



plane demonstrat. Itaque arbitramur etiam fluxum 



circa littora Africee antevertere fluxum circa fretum 



Herculeum, et, verso ordine, fluxum circa Norvegiam 



antevertere fluxum circa Suediam ; sed id nobis ex- 



perimento aut historia compertum non est. 



Tertium experimentum est tale : Maria clausa ex 

 altera parte, quae Sinus vocamus, si exporrigantur 

 inclinatione aliqua ab oriente in occidentem, quae in 

 consequentia est cum motu vero aquarum, habent 

 fluxus vigentes et fortes : si vero inclinatione adver- 

 sa, languidos et obscuros. Nam et mare Erythraeum 

 habet fluxum bene magnum, et Sinus Persicus, magis 

 recta petens occidentem, adhuc majorem. At mare 

 Mediterraneum, quod est sinuum maximus, et hujus 

 partes Tyrrhenum, Pontus, et Propontis, et similiter 

 mare Balticum, quae omnia reflectunt ad orientem, 



