DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 91 



destituuntur fere, et iluxus habent imbecillos. At 

 ista differentia maxime elucescit in partibus Mediter- 

 ranei, qua? quamdiu vergunt ad orientem, aut flec- 

 tunt ad septentriones fut in Tyrrbeno et in iis 

 qii83 diximus maribus) quiete agunt absque aestu 

 multo. At postquam se converterint ad occidentem, 

 quod fit in mari Adriatico, insignem recuperat flux- 

 urn. Cui accedit et illud, quod in Mediterraneo 

 refluxus ille tenuis (qualis invenitur) incipit ab oc- 

 eano, fluxus acontraria parte, ut aqua magis sequatur 

 cursum ab oriente, quam refusionem oceani. Atque 

 his tantum tribus experimentis in prassentia utemur 

 ad inquisitionem illam secundam. 



Possit tamen adjici probatio quaedam conscnta- 

 nea cum his quae dicta sunt, sed abstrusioris cujus- 

 dam naturae ; ea est, utpetatur argumentum hujusce 

 motus ab oriente in occidentem, quern aquis adstruxi- 

 mus, non solum a consensu coeli (de quo jam dictum 

 est), ubi iste motus in flore est ac fortitudine praeci- 

 pua, sed etiam a terra, ubi protinus videtur cessare ; 

 ita ut ista inclinatio sive motus vere sit cosmicus, at- 

 que omnia a fastigiis coeli usque ad interiora terra3 

 transverberet. Intelligimus enim conversionem 

 istam ab oriente in occidentem fieri scilicet (quem- 

 admodum revera invenitur) super polos australem 

 et borealem. Verissime autem diligentia Gilberti 

 nobis hoc reperit ; omnem terram et naturam (quam 

 appellamus terrestrem) non delinitam sed rigidam, 

 et, ut ipse loquitur, robustam habere directionem 

 sive verticitatem latentem, sed tamen per plurima 

 exquisita experimenta se prodentem, versus austrum 



