DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 



et boream. Atque hanc tamen observationem plane 

 minuimus, atque ita corrigimus, ut hoc asseratur 

 tantum de exterioribus concretionibus circa superfi- 

 ciem terrse, et minime producatur ad viscera ipsius 

 terras (nam quod terra sit magnes, interim levi om- 

 nino phantasia arreptum est; fieri enim prorsus 

 nequit, ut interiora terrae similia sint alicui substan- 

 tiae, quam oculus humanus videt, siquidem omnia 

 apud nos a sole et ccelestibus laxata, subacta, aut in- 

 fracta sint, ut cum iis quae talem nacta sunt locum, 

 quo vis coelestium non penetret, neutiquam consen- 

 tire possint); sed quod nunc agitur, superiores incrus- 

 tationes sive concretiones terrae videntur consentire 

 cum conversionibus coeli, aeris, atque aquarum, 

 quatenus consistentia et determinata cum liquidis 

 et fluidis consentire queant, hoc est, non ut vol- 

 vantur super polos, sed dirigantur et vertantur 

 versus polos. Cum enim in omni orbe volubili, qui 

 vertitur super polos certos, neque habet motum cen- 

 tri, sit participatio quaedam naturae mobilis et fixae ; 

 postquam per naturam consistentem sive se determi- 

 nantem, ligatur virtus volvendi, tamen manet et 

 intenditur, et unitur virtus ilia et appetitus dirigendi 

 se ; ut directio et verticitas ad polos in rigidis, sit 

 eadem res cum volubilitate super polos in fluidis. 



Superest inquisitio tertia ; Unde et quomodo fiat 

 reciprocatio ilia sexhoraria aestuum, quae incidit in 

 quadrantem motus diurni, cum differentia quam dix- 

 imus ? Id ut intelligatur, supponatur orbem terra- 

 rum universum aqua cooperiri, ut in diluvio generali. 

 Existimamus aquas, quippe ut in orbe integro, neque 



