DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 93 



impedito, semper in progressu se commoturas ab 

 oriente in occidentem, singulis cliebus ad cerium all- 

 quod spatium (idque profecto non magnum ob exso- 

 lutionem et enervationem virium hujus motus in 

 confiniis terrae), cum ex nulla parte objectu terrae im- 

 pediantur aquae, aut cohibeantur. Supponatur rur- 

 sus, terram unlearn insulam esse, eamqe in longitu- 

 dine exporrigi inter austrum et septentrioncs, quae 

 forma ac situs motum ab oriente in occidentem 

 maxime frenat et obstruit ; existimamus aquas cur- 

 sum suum directum et naturalem ad tempus por- 

 recturas, sed rursus ab insula ilia repercussas paribus 

 intervallis relapsuras ; itaque unicum tanturn fluxum 

 maris in die futurum fulsse, et unicum &amp;gt;imiliter re- 

 fluxum, atque horum singulis circiter 12 horas 

 attributurn iri. Atque ponatur jam (quod verum est 

 et factum ipsum) terram in duas insulas divisam 

 esse,veteris scilicet et novi orbis (nam Terra Australis 

 situ suo rem istam non magnopere disturbat, quemad- 

 modum nee Groenlandia aut Nova Zembla), easque 

 ambas insulas per tres fere mundi zonas exporrigi, 

 inter quas duo Oceani, Atlanticus et Australis, inter- 

 fluunt, et ipsi nunquam nisi versus polos pervii ; 

 existimamus necessario sequi, utduo isti obices natu- 

 ram duplicis reciprocationis universes moli aquarum 

 insinuent et communicent, et fiat quadrans ille motus 

 diurni ; ut aquis scilicet utrimque frenatis, fluxus et 

 refluxus maris bis in die, per spatia scilicet sex hora- 

 rum, se explicet, cum duplex fiat processio, et duplex 

 itidem repercussio. Illae vero duae insulae, si instar 

 cylindrorum aut columnarum, per quas exporrigeren- 



