ET DEMOCKITI PHILOSOPHIA. 105 



videantur, quam aut materia, aut actio : quod ilia latet, 

 haec fluit ; altera non tarn fortiter impingitur, altera 

 non tarn constanter inhoeret. Imagines autem illae 

 contra, et manifesto et constantes putantur ; adeo ut 

 materia ilia prima et communis tanquam accessori- 

 um quiddam videatur, et loco suffulcimenti ; actio 

 autem qusevis tanquam emanatio tantum a forma, at- 

 que prorsus primae partes formis deferantur. At- 

 que hinc fluxisse videtur formarum et idearum reg- 

 num in essentiis, materia scilicet addita quadam 

 phantastica. Aucta etiam sunt ista superstitione 

 nonnulla (errorem, intemperantiam, ut fit, secuta), 

 et ideas abstractae quoque introductae, et earum dig- 

 nitates ; tanta confidentia et majestate, ut cohors 

 somniantium vigilantes fere oppresserit. Verum ista 

 ut plurimum evanuerunt, licet alicui, nostro hoc 

 seculo, curae fuerit, ea sponte inclinantia fulcire et 

 ex ci tare, majore ausu (ut nobis videtur) quam fruc- 

 tu. Verum quam praeter rationem materia abstracta 

 principium ponatur (nisi obstent prejudicia) facile 

 perspicitur. Formas siquidem separatas quidem ac- 

 tu subsistere posuerunt, materiam separatam nemo ; 

 ne ex iis, qui earn ut principium adhibuerunt ; atque 

 ex rebus pbantasticis entia constituere durum vide 

 tur ac perversum, neque inquisitioni de principiis 

 consonum. Neque enim quaeritur quomodo naturam 

 entium commodissime cogitatione complectamur, aut 

 distinguamus, sed quae sint vere entia prima et 

 maxime simplicia, ex quibus caetera deriventur. 

 Primum autem ens non minus vere debet existere, 

 quam quae ex eo fluunt ; quodammodo magis. Au- 



