114 PARMENIDIS, TELESII, 



rarescentia ilia versus naturam igneam, actio esset 

 naturas directa et progressiva ; densatio autem ve- 

 luti retrogradatio naturae et destitutio. Utrumque 

 fato et certis periodis (secundum summam) fieri cen- 

 sebat : ut mundi istius, qui volvitur, futura sit quan- 

 doque conflagratio, et deinde instauratio, atque 

 incensionis et generationis series perpetua et suc- 

 cessio. Ordinem autem (si quis diligenter versetur 

 in tenui ea, qua? de hoc viro atque ejus decretis ad 

 nos pervenit, memoria) diversum statuit incensionis 

 et exstinctionis. In scala enim incensionis, nihil ab 

 iis, quae vulgata sunt, dissentiebat ; ut progressus 

 rarescentiae et extenuationis esset a terra ad aquam, 

 ab aqua ad aerem, ab aere ad ignem ; at non idem 

 decursus, sed ordinem plane invertebat. Ignem 

 enim per exstinctionem terram educere asserebat, 

 tanquam faeces quasdam atque fuligines ignis ; eas 

 deinceps uditatem concipere et colligere, unde aquae 

 fiat effluvium, qua? rursus aerem emittat et exspiret ; 

 ut ab igne ad terram mutatio fiat in praeceps, non 

 gradatim. 



Atque haec, aut iis meliora, cogitabant illi, qui 

 unum rerum principium statuerunt, naturam simpli- 

 citer intuiti, non contentiose. Atque laudandi sunt, 

 quod vestem unicam Cupidini tribuerint, id quod 

 nuditati proximum est ; atque hujusmodi vestem, 

 quae est (ut diximus) veli cujuspiam instar, non pro- 

 fecto telae spissioris. Vestem autem Cupidinis ap- 

 pellamus formam aliquam materise primae attributam, 

 quae asseratur esse cum forma alicujus ex entibus 

 secundis substuntialiter homogenea. Ista autem 



